Нүдний шилний чинь цаанаас...

Нүдний шилний чинь цаанаас

өөр ертөнцийг олж харлаа

Амаргүй ч гэлээ амжиж нээсэн тэр ертөнцөд

алжаал цухалаа гээж би чадсан.

Дахиад уулзахгүй ч байж магад гээд

даарсан алгандаа бүлээнээр амьсгалахдаа чи харин

зохисон гэхэд дэндүү зохисон нүдний шилээ

зорьж угтах ирээдүй адил цантуулж орхиод над руу харсан.

2014

***

Мартагдсан мэдрэмжээ эргэн санахад
чи надад анх удаа дурлах мэт санагдаад байна
Төгс яруугийн туурь болсон сэтгэлтэн минь
чиний л төгсгөл өөд би сөгдөн цурхирч байна
Хаанаас чи энд ялгуусан ялалтын эзэрхэг гүнж болон төрөөд
хатан чинжаалаа агаар зүсэн чиглүүлж зүг бүрт алтан сүйх илгээв ээ?
Алтан сүйхэнд багтааж ядан ачсан нөж, нүгэлт зүрхсийг
атган өргөх чинь аймшигтай атлаа ялдам байх мэдрэмжийг ээ!
Аяа, яг өнөөдөр миний сөгдөн цурхирах энэ элст хөндийд
атгаг шуналт зүрхэс яаж цус садраан унаж байв аа.
Амьд үлдсэн энэ л зовлонт зүрхээ одоо би
амьтай байлгахыг хэчнээн хүсэж базлавч
хорлонт янаглалын чинь амтат таалал хорвоо бид
хоёрыг хаана ч юм цөлж, дөнгөлөөд холдсоор л байх шиг санагдана.

2014

Санаа алдаад ч намайг үл зогсоох...

Санаа алдаад ч намайг үл зогсоох чиний

санаандгүй худалдан авсан толь шиг

харцны минь гялгар хатуу гялбаанаас чи

харшлан түлхэх хий орон зай олж харжээ

Шүлэглэн сатаараад ч нэмэргүй үлдэх энэ буурчийн газрын

шөнийн дэнлүүнүүд савчиж үүрээр намайг сэрээхэд

санаандгүй худалдан авсан толиндоо чи минь

өөрийгөө биш намайг харан гуниж буйг чинь 

савчих дэнлүүний ёолон чихрах дуун дундаас

санаа алдан олж сонсоод яг л чам шиг гунигт автлаа.

2014

Уймарагч, хөлчүүрэгч чи
учир нь үл ойлгогдох
танка хэлчихээд
урсагч чи
ус шиг агаар шиг
ууршигч, замхарагч, шатагч чи
уйлах чинь хүртэл хиймэл
урамгүй хүйтэн чи
ургаж буй шүлэгсийн минь амьсгааг
уруулдаа шингээн хүйтэн инээмсэглэгч чи
ухрааж болдогсон бол цаг хугацаанаас
утгагүй тавилангийн чинь эхлэлийг
устгачихаад эргэн ирэхэд ч
миний дэргэд байж үл чадах чи
эзэрхэг түрэмгий атлаа
энэлэн зовлонд тачаадагч чи
уруу царайлж бүхнээс алсарахад минь
эргэлзэлгүй тайтгаруулах увдисаа цацраагч чи
учирч амжилгүй өнгөрсөн бол
намайг нэхэж гундаж, бөхийхдөө
улаан сарнай шиг ихэмсэг үхэлд
учиргүй дурлаж чадах л байсан чи...
2014

Хөндий байшингаар дүүрэн энэ хотод

Хөндий байшингаар дүүрэн

энэ хотод дэндүү дүүрэн сэтгэлтэй

чамтай би учирч амжилгүй

анхны дуугаа зохиож, өөрөө дуулжээ

чавхдас тасарч, даруул нь эмтэрсэн

зэмсгүүдийг даан ч төгөлдөр гэж эндүүрэн

дахин дахин хөгжимдөж бусдыг залхааж

дэмий зүтгэлээс цааш алхсангүй

Хөндий байшингийн цуурайг

хамгаас бадрангуй гэж итгэхэд

дэндүү дүүрэн сэтгэлтэй хэн нэгэн

гэнэт өмнө минь гарч ирээгүй

эмтрэн унаж, эмгэг цэцэгсийн үндэст

эвдрэн сүйрэх нь тодорхой энэ хөндий байшингууд

ингэтлээ намайг хорьж, сөхрөөх юм гэж

итгэхийг хүсэлгүй энд би удаан амьдарсан байна

Дэндүү гоёмсог өдрүүдийн дотно дулаан тохиолуудаас

Дэмий л би дүүрэн нэгнийг хайж яваа юм биш биз...

2013

Наран цэцгийн толгод дээрээс

Наран цэцгийн толгод дээрээс

Намайг даллаж байна гэж төсөөлөөч

буйдхан эгэл тосгоныхон чухамдаа намайг анзаарч

эрээгүй тэнэмэл зураачийн дүрээр дурсах л байх                  

Хилэн хар хүрэмнийхээ халаасанд алгаа хөлрүүлэн

атгасан ширэн хүрэн хавтастай шарласан энэ л хуудсууд

тэртээх өдрүүдэд буцаж очих хүслийг минь                                       

тэвчээр мэдэн хадгалж л байгаа юмсан

уулчлалыг минь анзаарсан толгодын салхи

уйт санаашралыг үл тоон уруулыг минь илбээд

Хэлэх үгийг минь урьтаж мэдсэн мэт сэвэлзэн одохдоо

хэнд л хүргэхээ харин хэзээ ч тааварлалгүй явсан л байх

Наран цэцгийн толгод дээрээс

Намайг даллахад мэхийсэн

Гүн ногоон дов, усан шаргал үүлс

үдшийн бүрийг надтай угтахдаа

Одоо цаг гэж байхгүй хэмээн

ойлгомжгүй үгсийг хэдэнтээ хэлээд

их зам, ирээдүй хоёрын тухай

ихэр хөвгүүдийн намтар хүүрнэсэн юм

Наран цэцгийн толгод тэртээ хол үзэгдэж

Намайг дахин битгий ир гэж үхэж буй өтгөс шиг

өгүүлээд дэрэн дээрээ сулдайн унах мэт

толгод алсрах нь эцсийн эцэст хувь тавилан адил

ганц хувь зургийг гээчихээд гараа хий дэмий

савлан зогсохтой  гайхмаар адилхан болохыг сая л анзаарлаа.

2013 он нэгдүгээр сарын 20

Вашингтон хот

Түүнийг дурснам...

Аварга том асуултын тэмдэг мэт

Гэрлийн шонгуудын гэрэлтүүлэх жимээр

Үл төөрөх энэ танил хотынхоо хаа нэгтээ

Үхэлтэй харц тулгарсан түүнийг сэтгэлдээ төсөөлнөм

Үгүйрэн хоосроод эргэж дүүрдэг

Үүрдийн үүрд гэх цаг хугцаанаас гадагш ойлголттой

Өнөөдрийг хүртэл тэмцэж ирсэн

Өстөн шиг, өөр шиг минь түүнийг одоо л дурснам

Хэдийн орхигдсон сүм мэт бүрэнхийг

Хэрэг болгож ноёлох хоолой нь

Хэрхэн цангинаад цахиртан түгдгийг

Хэнээр ч би яриулж бахдаагүй

Төсөөллийн минь сонор солонгорч дүнгэнээд

Сохроор тэмтрэхэд надаас татгалзсан

Түгж амжаагүй од байжээ тэр

Түр саатсан бол учирах байж дээ бид

2011

Тэр зураг дахин олдоогүй

Агаарын бөмбөлөг, цаасан шувуу, цэлмэг тэнгэр

Тэр зурганд байгаагүй

Алс газрын бяцхан суурин, тугалын хашаа, цэгцтэй гудамжууд

Тэмтрэгдэх тэр л зурагнаас

Ажиллахаа больсон үтрэм, халуун усны газар, хуучин байшингууд

Мэдрэмж төрүүлэн гэрэлтдэг

Тэр зураг дахин олдоогүй ч

Дээвэр дээр суух лимбэчин хүү, усанд явах Сарнайгийн дүр

Тэр зургаар дамжин тодорч

Дэлгүүрийн эгч, хямд чихэр, шинэхэн ШТС

Тээртэй хол санагдах бэлчээр, тариалангийн талбай

Цээжинд минь алслагдан тодорч байна

Тэр зураг, тэр зураг

Тэр л зурганд

Тэнгэрийн хаяа ягаарах мөч дурайж

Бүлээн элс, халуун хайрга, усанд шумбалт

Уруул минь хагарсан ч цус шүүрүүлэн инээмсэглэж

Ухаалаг, болгоомжтой явах тухай бодоо ч үгүй явсан нас минь буй.

Өө, тиймээ тэр зураг одоо олдохгүй

Өнгөрч явсан жуулчдын хичээнгүйлэн буулгасан

Тэр зурганд дурайн үлдэхийн тулд догдлон зогсож асан

Догдлол дүүрэн хөвгүүний сайртсан гар хэзээ ч юм шүлэг бичиж эхлэн

Дотно голын зэгс, дотор эвгүйрэм гүн цүнхээл, комбайн тракторын сэг, ер нь бүхнийг

Дотор сэтгэлдээ гал маналзуулан харшуулах хачин ойлгомжгүй өдрүүдийнхээ хаа нэгтээ гээж

Гэнэт л цонхоор харах атлаа өрөөн дөх өөрийгөө олж танин таг дуугүй зогсоо

Энэ л цагийн гөжүүд нэгний ирээдүй өөд их л итгэлтэй тэмүүлж байсныг нь яана.

2013 он 1 дүгээр сар

Хэн нэгний тухай-2

Цуврал алуурчин мэт гөлийх сарны өмнөөс

Чулуу шидэх мэт эгцлээд яруусал хайх эгшинд

Цусан толбот үүлсийн нүүдэл хэн нэгний зүрх рүү чиглэж

Цөн түрэх мэт дүрслэлүүд нүдэн дотор нь ойволзлоо

Хүнд үүлс, хүйтэн агаар хөө хуяг мэт сэтгэлд жин дарах

Хүн чанар, дотно инээд хүсэлд бугшсан эмзэглэлд живж одох

Хэн бүхний эргэлзэн хөл алдах үйлт энэ үзэгдлээс

Хэдийнэ чи ангижирах аргаа олсон байна. Би анзаарсан байна

Цул алт мэт өнгөт тайзнаас өөр орчны эрхшээл

Чулуун хэрэм мэт дөнгөт харанхуй гүн эмгэнэл

Энэ бүхнийг таягдан хаях эрчит мутар, эрхэт зүрхээрээ чи

Эргэж дурсахаас аргагүй үнэн намтараа бичиглэсэн байна

2012.6.6

Жинхэнэ яруу найрагчид зориулав

Ай! яаж ингэж дүрэлзэн омогшихыг

Аргил өнгөт хоолой чинь улам тодотгоно вэ

Үл цуцах эрч хүч унтарч гудайшгүй ааш аяг чинь

Хүлцэн тэвчих их төлөв, илт онцгой ажээ

Заналт шуурганд уруудагч хүн сүргийн дунд сөрөн зогсож

Зангуу мэт цээжиндээ баруун гараа авч далбаа мэт өргөхийг

Газарт буусан дагинасын эрэлхэг хөвгүүд чамд заав уу

Гарцаагүй тэдний нэг нь чи л өөрөө байв уу

Ай! Яаж ийм бүхнийг анирдуулах омогт харцтай төрөө вэ чи

Алга ташилт мэт харь ёрлолоос ангид оршиж чадна вэ чи

Унтаа хотын сүйрэл мэт ужиг энэ ертөнцийг

Ухаарах гэж ийн амьдрав уу, ухааруулах гэж ингэж тэмцэв үү

Сөнөсөн цамхагийн багана мэт хүндлэгдэх цогцосыг чинь

Сая живаа хэсэгт хувааж шүтэн муйхарлах хүн төрөлхтөнд зориулж

Өмнөөс чинь өршөөлийн үг хэлтэллээ баатар минь

Өгүүлэх минь шүлэг мэт санагдахаас урьтаж өөрийгөө би өөрөөсөө нууя

2012

Харанхуйн дуулал

Хамгийн хүсэмжит жимс гүзээлзгэнээс цус дуслах аж
Хашгирч чаддаг энэ л ганц өнгө харанхуйг мөрөөддөгөө хэлээд байна
Хумсаа мэрж буй шаргал үст гоо охины харц мэт харанхуй
Хуурмаг үнэнийг илэрхийлсээр оршихуйн он дарааллыг балартуулахад
Махчин цэцэгс мэт хүн төрөлхтөн харанхуйг
Хамаг нүгэлтэйгээ хамт мартсан дүр үзүүлэн
Нарлаж буй хоригдлууд мэт гэмгүй царайлж алхлаач
Марталт гэдэг зөвхөн энэ өдрийн үдийн цай мэт хором ажээ. Гэвч
Үл гээгдэх үес мөчүүд дурсамжийн тэнгисийн цаад эргээс
Үлдэн хоцорсон гомдлоороо ус цавчлан наашилж
Хадан цохио хэлтлэн нүүлгэх мэт нэхэл хатуу ширтэхэд
Харанхуйн дуулал хэт гүнээс сонстож, нар атгахаар тэнгэр өөд цуурайтна.
2011
Жич. Дахин ийм dark шүлэг бичихгүй гэдгээ албан бусаар амлав би...

Гоо бүсгүйн гарт үхмээр хавар

Мэргэн буудагч гоо бүсгүй

Миний дуртай цамхаг дээрээс намайг намнах мэт

Амьдрах дур хүсэл улам төрөх энэ хаврыг

Албан өрөөндөө суун хүлээж байна би

Онилон харах нүдээрээ алхааг минь тооцоолж

Огцом хөдөлгөөн хийвэл дор нь нам буудахаар

Бэлтгэгдсэн тэр бууч бүсгүйн нүд шиг хурц тод хаврыг

Бичгийн ширээндээ суун ар шилээрээ мэдэрнэм

Нахиалах цэцэг шиг эмзэг гохондоо зөөлнөөр хүрч

Нарийн туяхан хуруундаа бөгж зүүх тухай түүний мөрөөдөл мэт

Гэгэлгэн хавар цонхны цаанаас гэтэн ирж

Гэнэт нуруунаас минь тэврэх мэт төөнөж байна

Хамгийн хүсэмжит үхлийг надад бэлэглэх тэр бүсгүйн

Харц шиг хахирган хавар байлаа ч хамаагүй ээ

Үл гүйцэлдэх хүслийн минь цэвдгийг гэсгээхээр онилох

Үг үгүй ч үнэн сэтгэлийн мишээлт өдрүүдийг би олж харъя

2012.02.18 Албан өрөөндөө

Тугалган цэрэгт зориулав

Орчин цагийн гоо бүсгүйн нүдний

Онцын тод будаг нь нулимстай тэрсэлддэг

Ойлгож байна уу цэрэг ээ, тэгэхээр

Одооноос эхэлж уйлуулж болохгүйг анхаар

Цэх зогс цэрэг ээ, чи бол зураач, гол нь цэрэг

Цэнэгтэй буунаас илүү зориг цээжинд чинь байх учиртай

Эмс охидын чих дөжрөөм, нүд сохлом шалиглалд

Эцэс үгүйг мэдэх мөртлөө, тийш хадуурагч

Ам нь хатуу агтнаас ялгагдах чанар чинь юу вэ

Алив надад шалавхан хэл, гүйгээд...гүйгээд

Зурагдсан тавиланг чинь хэлж өгье

Цээжээ урагш, хөлөө цэх. цэрэг минь

Зуухан дотроос тугалган зүрх олдвол

Тэр чиний халуун цогцос байх болно

Ёслолын буудлага, гоёмсог тагтай хайрцаг

Ёс төртэй найр наадам чиний үхлийг чимэх болно

Одоо явж тулаанд бэлд. Гутлаа тосло. Үсээ самна

Оройхон энийг үзээрээ “Хунт нуур” бүжгэн жүжиг...

2011